Porady i informacje praktyczne

Bez szans na poprawę, czyli syndrom MS

Stwardnienie rozsiane (MS) wywraca życie do góry nogami. Stopniowo i na zawsze odbiera sprawność ruchową. Walka toczy się o to, by opóźnić rozwój choroby.

Stwardnienie rozsiane jest chorobą centralnego układu nerwowego. Nie jest to, jak niektórzy sądzą, choroba zakaźna. Chociaż wciąż jest nieuleczalna, nie zagraża życiu chorego – większość pacjentów dożywa ok. 70-80 lat.

Dla MS charakterystyczne są okresy nasilania się objawów chorobowych i ich częściowego ustępowania. Stopniowo choroba powoduje coraz większe inwalidztwo, a wraz pogorszeniem stanu zdrowia samodzielne życie chorego staje się coraz trudniejsze, aż w końcu niemożliwe. Wymaga on nie tylko stałej opieki medycznej, ale też pomocy psychologicznej.

Stwardnienie rozsiane jest chorobą dość pospolitą – zdarza się z częstotliwością 30-100 zachorowań na 100 tys. osób.


Jakie objawy pojawiają się w późniejszym stadium MS?

Późniejsze stadium choroby objawia się poprzez:

  • wzmożone napięcie mięśni (szczególnie rąk i nóg), którym towarzyszą przykurcze bardzo utrudniające ruch, a zwłaszcza chodzenie

  • zaburzenia czynności pęcherza moczowego, zaparcia

  • zaburzenia połykania

  • wygórowane odruchy głębokie – niekontrolowany przebieg ruchów

  • drżenie

  • zaburzenia widzenia: nieostre, podwójne, mroczki

  • zawroty głowy, oczopląs oraz zaburzenia równowagi

  • bóle mające charakter przewlekły lub ostry, występujące napadowo

  • zaburzenia w sferze mentalnej i emocjonalnej – chorzy zachowują się nieadekwatnie do sytuacji, w jakiej się znajdują.

Jak zajmować się chorym?

Leczenie, pielęgnacja i ciągła rehabilitacja mają za zadanie jak najdłużej utrzymać sprawność ruchową seniora. Obowiązki opiekunki sprowadzają się nie tylko do przeciwdziałania postępowi choroby, ale także zapobiegania depresji i załamaniu psychicznemu chorego.


Zadania opiekunki:

  • utrzymywanie pełnego zakresu ruchu poprzez zapobieganie przykurczom mięśni i odleżynom

  • odpowiednia lekkostrawna dieta

  • unikanie wszelkich infekcji

  • unikanie upałów i przegrzewania ciała

  • przeciwdziałanie zmęczeniu fizycznemu i wyczerpaniu psychicznemu

  • pomoc w jedzeniu

  • pomoc w codziennej higienie

  • możliwa pomoc w ćwiczeniach ruchowych – codzienne wykonywanie ruchów biernych w stawach, stosowaniu np. podstawek pod stopy, umożliwiających ich opadanie i ewentualne wykorzystywanie sprzętu inwalidzkiego.

Oprac. MZ

Dodaj komentarz

Na podany adres e-mail zostanie wysłany link potwierdzający dodanie komentarza. Adres e‑mail nie będzie prezentowany na stronie.